രാമായണ പാരായണം:ചില ചിതറിയ ചിന്തകൾ

 രാമായണ പാരായണം:ചില ചിതറിയ ചിന്തകൾ 

------------------------------------------------

കർക്കടക രാവുകൾ രാമായണ പാരായണം കൊണ്ട് വിശുദ്ധമാക്കപ്പെടുന്ന വേളയിൽ ഒരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടം നടത്തട്ടെ.  

ആദ്യമായി രാമായണം വായിച്ചു കേൾക്കുമ്പോൾ, ആരാണ് ഇതെഴുതിയത് എന്ന് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രം പ്രായമോ അറിവോ എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് എപ്പോഴോ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു, എഴുത്തച്ഛൻ എന്നയാളാണ് അതെഴുതിയതെന്ന്. 

രാമായണം എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞിരുന്ന, വരികൾ തിരിച്ചും ചിഹ്നങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചും അല്ലാതെ അച്ചടിയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് 'അദ്ധ്യാത്‌മരാമായണം' എന്നാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് പിന്നെയും കുറേക്കൂടെ കഴിഞ്ഞ്. 

യഥാർത്ഥ രാമായണം എന്നത് ഭാരതത്തിലെ ആദികാവ്യമാണെന്നും, ഇതിഹാസങ്ങളിൽ ഒന്നാണെന്നും, എഴുതിയത് വാല്മീകി എന്ന മഹർഷിയാണെന്നും അറിയുമ്പോൾ മൂന്നാം തരത്തിൽ പഠിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. എന്താണ് കാവ്യമെന്നോ ഇതിഹാസമെന്നോ മനസ്സിലാക്കുന്നത് പിന്നെയും എത്രയോ കഴിഞ്ഞ്. 

രാമായണത്തോളം മഹത്തായ മറ്റൊരു കൃതി ലോകത്ത് വേറെയില്ലെന്ന് വിശ്വസിയ്ക്കുന്നവനാണ് ഞാൻ. 

കേരളത്തിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ഹൈന്ദവഗൃഹങ്ങളിലും ഭക്തിയുടെ നിറദീപങ്ങൾ തെളിയിയ്ക്കുന്ന അദ്ധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ട് വായന  രാമകഥ മനസ്സിൽ പകർന്നു തരുന്നതോടൊപ്പം  അക്ഷരങ്ങളെ ഈശ്വരനു തുല്യം സ്‌നേഹിക്കുന്ന ഒരുജനതയുടെ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ മഹത്വം വെളിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.  

സമൃദ്ധിയുടെ മാസമായ ചിങ്ങത്തെ കേരളീയർ വരവേൽക്കുന്നത് അദ്ധ്യാത്‌മരാമായണവായനയുടെ അവസാനത്തോട് കൂടിയാണ്.

എനിയ്ക്ക് ലഭിച്ച രാമായണങ്ങൾ വായിയ്ക്കുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ ഹൃദയം വിങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, പല സന്ദർഭങ്ങളും മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചിട്ടുണ്ട്, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ശ്വാസം നിലച്ചപോലെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. രാമായണം ശരിയ്ക്ക് ആസ്വദിച്ചുവായിയ്ക്കുന്നവന് ഈ അനുഭവം ഉണ്ടായിരിയ്ക്കും എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നുണ്ട്, ഇപ്പോഴും. 

ആറു കാണ്ഡങ്ങളായി (ഭാഗങ്ങളായി) തിരിച്ചാണ് വാല്മീകി രാമായണം രചിച്ചത്. ബാലകാണ്ഡം, അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം, ആരണ്യകാണ്ഡം, കിഷ്‌കിന്ധാകാണ്ഡം, സുന്ദരകാണ്ഡം, യുദ്ധകാണ്ഡം എന്നിവയിലൂടെ നീളുന്ന രാമകഥാഖ്യാനത്തിലൂടെ  ഭാരത സംസ്‌കാരപൈതൃകം എന്തെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നു.  

ഇന്ന് പ്രചാരത്തിലിരിക്കുന്ന വാല്മീകി രാമായണം മൂന്നു തരത്തിലുള്ളതാണ്. മൂന്നിലും രാമകഥ ഒന്നുതന്നെയാണെങ്കിലും ശ്ലോകങ്ങൾ ഒരേതരത്തിലുള്ളതല്ല. അക്കാലങ്ങളിലൊക്കെ  രാമകഥ പ്രചരിച്ചിരുന്നത്  പറഞ്ഞും പാടിയുമായിരുന്നല്ലോ.  വളരെ വിശാലമായ ഒരു ഭൂപ്രദേശത്തെ,  കോടിക്കണക്കിന് ജനങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെയെത്തുന്ന രാമകഥയ്ക്ക് പക്ഷെ  നമ്മുടെ ജീവിതശൈലിയ്ക്കോ  കാലാവസ്ഥയ്ക്കോ ഉണ്ടായപോലെ മാറ്റങ്ങൾ ഏറെയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. അന്നും ഇന്നും രാമായണം ഒരേ തരത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. 

ഈയിടെയായി, 

പലരും വിവാദവിഷയമാക്കിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന രാമായണത്തിലെ ഉത്തരകാണ്ഡം(ഉത്തരരാമായണം) പിൽക്കാലത്തു ചേർക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് മറ്റു കാണ്ഡങ്ങളിലെ രചനാരീതിയിൽ നിന്നുമുള്ള പ്രകടമായ വ്യത്യാസത്തിൽ നിന്നും നമുക്ക് എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കാം. ഈ ഭാഗത്തുള്ള അബദ്ധജടിലവും വിശ്വാസയോഗ്യത ഒട്ടും ഇല്ലാത്തതും ഏറെ മുഷിപ്പുണ്ടാക്കുന്നതുമായ കഥകൾ നമ്മുടെ ഇതിഹാസകൃതിയ്ക്ക് വരുത്തി വെച്ചത് തീരാക്കളങ്കം. 

ഇന്ന് ഭാരതത്തിലെ വിവിധ ഭാഷകളിലും ഉസ്ബക്കിസ്ഥാന്‍ മുതൽ ഫിലിപ്പീൻസ് വരെയും മൗറീഷ്യസ് മുതൽ വിയറ്റ്‌നാം വരെയുമുള്ള പതിനാലിൽ പരം ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും രാമായണ കഥയെ അതിജീവിച്ചുള്ള കൃതികളുണ്ട്. രാമായണം എന്ന നിലയിലാണ് ഇവയൊക്കെ  പരിഗണിയ്ക്കപ്പെടുന്നത്. 

രാമായണത്തിലെ കഥാഭാഗങ്ങളെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി നിരവധി സാഹിത്യകൃതികൾ പിൽക്കാലത്തും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

ഭാരത്തിൽ ഒട്ടേറെ രാമായണങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ടെങ്കിലും പ്രസിദ്ധി നേടിയത് അദ്ധ്യാത്മരാമായണമാണ്.  സംസ്‌കൃത ഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ഈ സാഹിത്യ കൃതിയ്ക്ക് ശേഷം എഴുതപ്പെട്ടതാണ് അത്ഭുതരാമായണം. വാല്മീകി രാമായണത്തിൽ നിന്ന് ചില വ്യത്യാസങ്ങളിതിനുണ്ട്. സീത രാവണന്റെ ഭാര്യ മണ്‌ഡോദരിയുടെ മകളായി പിറന്നെന്നാണ് ഇതിൽ പറയുന്നത്. പിന്നീടുണ്ടായ ആനന്ദരാമായണത്തിൽ രാവണനെ വധിക്കുന്നത് സീതയാണ്.

ആനന്ദരാമായണത്തിൽ പറയുന്നത് രാവണന്‍ സീതയെ അപഹരിച്ചത് മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗത്തിലെത്താന്‍ വേണ്ടിയായിരുന്നെന്നാണ്. സംസ്‌കൃത ഭാഷയിലെഴുതിയ മറ്റൊരു രാമായണമായ രാമബ്രഹ്മാനന്ദന്റെ തത്വസംഗ്രഹരാമായണം. രാമന്‍ വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമാണെന്നു പറയുന്നതിനൊപ്പം ശിവന്‍, ബ്രഹ്മാവ്, പരബ്രഹ്മം എന്നിവരുടെ അവതാരമാണെന്നും പരാമർശിയ്ക്കുന്നു.  യോഗവാസഷ്ഠ രാമായണമെന്നൊരു രാമായണം കൂടിയുണ്ട്. വസിഷ്ഠനും ശ്രീരാമനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണമായിട്ടാണീ രാമായണത്തിന്റെ രചന.

ഭാരതത്തിലെ മിക്ക ഭാഷകളിലും ആദിരാമായണത്തിന്റെ വിവർത്തനങ്ങളായും  സ്വതന്ത്ര രചനയായും ഉള്ള   നിരവധി കൃതികളുണ്ട്.  ജൈനരാമ കഥകളാണ് കന്നടഭാഷയിൽ ആദ്യകാലത്ത് പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഭാരതത്തിലെ പ്രാദേശിക ഭാഷകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രചാരത്തിലുള്ളതാണ് കമ്പർ തമിഴിലെഴുതിയ കമ്പരാമായണം. കന്നടഭാഷയിൽ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായത് നരഹരിയുടെ  തോരവേരാമായണമാണ്. കാശ്മീരി ഭാഷയിൽ ദിവാകരപ്രകാശഭട്ടന്‍ രചിച്ച രാമാവതാരചരിതയാണ് ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളതും പ്രസിദ്ധവും. ശിവനും പാർവതിയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണ രൂപത്തിലാണിതിന്റെ രചന.

ശ്രീലങ്കയിലെ സിംഹള ഭാഷയിലും ഒരു രാമായണമുണ്ട്. ഇതിൽ രാമന്‍ ഒറ്റയ്ക്കാണ് വനവാസം നടത്തുന്നത്. ഹനുമാനു പകരം ബാലിയാണ് ലങ്കാദഹനം നടത്തുന്നത്. ബാലി സീതയെ രാമന്റെയടുത്ത് എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 

അസമീസ് ഭാഷയിലെ എറ്റവും മഹത്തായ രാമായണ കൃതി മാധവ കന്ദളിയുടെ രാമായണമാണ്. ബംഗാളിയിലെ മികച്ച രാമായണം കൃത്തിവാസന്റെതാണ്. ഒഡിയ ഭാഷയിൽ ബാലരാമദാസന്‍ എഴുതിയ രാമായണം ഏറെ പ്രസിദ്ധമായി.  

വാല്മീകി രാമായണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി രചിച്ച

എല്ലാ ഭാഷകളിലും എഴുതപ്പെട്ട ഈ  രാമായണങ്ങൾ അതതുഭാഷകളിലെ മികച്ച സാഹിത്യ സൃഷ്ടികളാണ്. മറ്റേതൊരു സാഹിത്യ കൃതിയെക്കാളും അവയെല്ലാം അതതു ഭാഷകളിൽ മികച്ചവയായി നിലനിൽക്കുന്നു. എഴുത്തുകാരന്റെ ബോധത്തിനും ഭാവനയ്ക്കുമനുസരിച്ച് കഥകൾക്കും സന്ദർഭങ്ങൾക്കും ചില മാറ്റങ്ങൾ ഇവയിലെല്ലാം കാണാം. എന്നാൽ വാല്മീകിയുടെ രാമായണം വായനക്കാരനിലേക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ കേൾവിക്കാരനിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്ന സന്ദേശത്തിൽ നിന്ന് ഇവയൊന്നും വലിയ തോതിൽ വ്യതിചലിക്കുന്നില്ല.

രാമായണത്തെ അധികരിച്ച് മറ്റു നിരവധി  സംരംഭങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. നാടകങ്ങൾ, അട്ടക്കഥകൾ, സിനിമകൾ, കഥകൾ, നോവലുകൾ, കാവ്യങ്ങൾ തുടങ്ങി പലതും. രാമായണ കഥ ഉൾക്കൊണ്ട ആദ്യസാഹിത്യ രചന കാളിദാസന്റെ രഘുവംശമാണ്. പിന്നീട് ഗ്രാമീണമറാത്തിയിൽ എഴുതപ്പെട്ട രാവണവഹ പുറത്തു വന്നു.

മലയാളത്തിലും രാമായണവുമായി ബന്ധിച്ചുള്ള സാഹിത്യരചനകൾ ഉണ്ടായി.

സി.എന്‍.ശ്രീകണ്ഠൻ നായരുടെ ലങ്കാദഹനം, സാകേതം, കാഞ്ചനസീത തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങൾ ഓർക്കുക.  

കഥകളിയിൽ രാമായണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആട്ടക്കഥകളുണ്ടായി. രാമായണത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി  കാവ്യങ്ങളും മലയാളത്തിലുണ്ടായി. കുമാരനാശാന്റെ ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത, വയലാറിന്റെ രാവണപുത്രി എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. രാമായണത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ഉണ്ടായിട്ടുള്ള സിനിമകളിൽ പ്രശസ്തം അരവിന്ദന്റെ കാഞ്ചനസീതയാണ്.

ഭാരതീയ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ സിരകളിലൂടെ രാമായണമെന്ന ഇതിഹാസം കാലങ്ങളായി പ്രവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

--------------------------------------

പദ്മനാഭൻ തിക്കോടി.

നേട്ടങ്ങളാണ് ഹൈലൈറ്റ്സ്

നേട്ടങ്ങളാണ് ഹൈലൈറ്റ്സ്: ഒരു ജനതയെ സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിച്ച മുൻ രാഷ്ട്രപതി ഡോ. എ.പി.ജെ. അബ്ദുൾ കലാമിനെ നായകനായി നെ‌ഞ്ചേറ്റിയവർ ലോകത്ത് ലക്ഷങ്ങളുണ്ടാകും

പല തവണ
ചെളിയിൽ തെന്നി വീണിട്ടും
മഴയെ
ശപിയ്ക്കാൻ തോന്നിയിരുന്നില്ല.
മഴ
എന്റെ കാതുകൾക്ക്
സംഗീതമായിരുന്നു;
എന്റെ ശരീരത്തിന്
കുളിർകാറ്റായിരുന്നു.
കാറ്റിൽ ആടിയുലയുന്ന
ചെടികളും മരങ്ങളും
എന്റെ നയങ്ങൾക്ക്
ആനന്ദനടനമായിരുന്നു.
തൊടികൾ കുളങ്ങളാകുമ്പോൾ,
തോടുകൾ
നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ,
തെന്നുന്ന നടവരമ്പുകളിലൂടെ
മെയ്വഴക്കത്തോടെ നടക്കുമ്പോൾ
പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു,
ഈ കുറുമ്പൻ മഴ
നിലയ്ക്കരുതേ എന്ന്.

പദ്മനാഭൻ തിക്കോടി.

ഇതു തന്നെ കവിത
------------------------------
അയാളോർത്തു :
ഒരു കവിത എഴുതിയാലോ?
പേനയും കടലാസും എടുത്തുവെച്ചു.
ആദ്യം പേരിടണോ?
ഓ! അതൊക്കെ പിന്നെയാവാം.
വൃത്തം വേണോ?
താളം വേണോ?
എന്തുണ്ടായിട്ടെന്താ,
വരികൾ വേണ്ടേ..
പദസഞ്ചി തിരഞ്ഞു.
അക്ഷരങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുത്തു.
എത്ര അടുക്കിവെച്ചിട്ടും
എവിടെയും എത്തുന്നില്ല.
സാരമില്ല, ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ,
ഇപ്പോഴത്തെ കവിതകൾ.
ആദ്യ ഈരടികളിൽ
ഇത്തിരി പ്രണയം,
പിന്നെ അല്പം നിരാശ,
കുറെ സാരകഥകളും.
മതി, ഇത് തന്നെ കവിത.
-------------------------------------
പദ്മനാഭൻ തിക്കോടി

നിൻ നയനങ്ങളിൽ
-----------------------------
നിന്റെയീ നയനങ്ങൾ
എന്തെല്ലാമൊളിപ്പിപ്പൂ
ചെമന്ന പ്രഭാതവും
ജ്വലിയ്ക്കും മദ്ധ്യാഹ്നവും
തുടുത്തൊരാ സന്ധ്യയും
ഇരുണ്ട രജനിയും
കഥകൾ ചൊല്ലീടുന്ന
ഋതുക്കൾ ആറെണ്ണവും
മലയും കൊടും കാടും
സാഗരധ്വനികളും
പുഴതൻ സംഗീതവും
വയലും കാക്കപ്പൂവും
കാണുന്നു ഞാനീ കണ്ണിൽ
ഇന്നലെകളും പിന്നെ
ഇന്നിന്റെ സംവാദവും
നാളെതൻ പ്രതീക്ഷയും എന്തെല്ലാമുണ്ടീ കണ്ണിൽ
കാണ്മതും കാണാത്തതും.

-- പദ്മനാഭൻ തിക്കോടി.

മാനന്തവാടി ~ ഒരു ലഘു ചരിത്രം
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
നവീന ശിലായുഗം മുതല്‍ക്കുതന്നെ  സംസ്ക്കാരസമ്പന്നമായ ഒരു ജനത വയനാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. വരദൂരിലെ അനന്തനാഥസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തില്‍ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള ചെമ്പില്‍ പണിയിച്ചിട്ടുള്ള ജലധാരാഫലകത്തിന്റെ അടിഭാഗത്തു കാണുന്ന കര്‍ണ്ണാടക ലിപിയിലുള്ള ശാസനത്തില്‍ മാനന്തവാടിയെ ഹൊസെങ്കാടി എന്നാണ് പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുള്ളത്. "മാനെ എയ്ത വാടി" എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലമാണ് മാനന്തവാടിയായി മാറിയതെന്ന് പ്രബലമായൊരഭിപ്രായം നിലവിലുണ്ട്. ഈ വാദഗതിക്ക് ഉപോത്ബലകമായി അമ്പുകുത്തി എന്ന സ്ഥലപ്പേരും ഉയര്‍ത്തികാണിക്കപ്പെടുന്നു. ജൈനമതത്തിന്റെ സ്വാധീനം വെളിവാക്കുന്നതാണ് ഒണ്ടയങ്ങാടി, പയ്യമ്പള്ളി, ഊര്‍പ്പള്ളി എന്നീ സ്ഥലനാമങ്ങള്‍, ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മാന്തൊടി എന്ന പേരിലാണ് ഈ സ്ഥലം പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നത്. പഴശ്ശിയുടെ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇളംകൂര്‍ നാട്ടിലുള്‍പ്പെട്ടതായിരുന്നു വേമോം എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന മാനന്തവാടി. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്ത് മാനന്‍ടോഡി എന്നും വയനാട് ബസാര്‍ എന്നുമാണ് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. മഹോദയപുരരാജാക്കന്മാരുടെ പതനത്തിനുശേഷം നഗരമായി തീര്‍ന്ന തിരച്ചുലരിയുടെയും, മുത്തുകള്‍ വാങ്ങുകയും വില്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പുത്തനങ്ങാടിയുടെയും ഇടയ്ക്ക് ഉയര്‍ന്നു വന്നതാകാം ഈ ഹൌസെങ്കാടി അഥവാ പുതിയങ്ങാടി. അടുത്തകാലഘട്ടങ്ങളില്‍ മാനന്തവാടി ചെട്ടിത്തെരുവായും എരുമത്തെരുവായും അഞ്ചാം പീടികയായും അറിയപ്പെടുന്നു.
എടക്കല്‍ ഗുഹയില്‍ കണ്ടെത്തിയ ശിലാലിഖിതമനുസരിച്ച് വയനാട്ടില്‍ പ്രാചീനകാലത്ത് ഗിരിവര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ തന്നെയായിരുന്നു ഭരണം നടത്തിയിരുന്നതെന്ന് കാണാം. ഒരേ വംശത്തില്‍പ്പെട്ട രണ്ടു കുടുംബക്കാരായ അരിപ്പാനും വേടനുമായിരുന്നു ആ വിഭാഗത്തിലെ അവസാന നാടുവാഴികള്‍. പനമരം ദേശത്തിന് വടക്കോട്ടുള്ള പ്രദേശങ്ങളെല്ലാം അരിപ്പാന്‍ എന്ന രാജാവിന്റെ കീഴിലായിരുന്നു. കുമ്പള മായ്പ്പടി രാജാവിന്റെ ചതിയിലൂടെയാണ് ഈ രാജവംശത്തിലെ വേടന്‍ രാജാവ് നാമാവശേഷനായത്. 1810-ലെ മലബാര്‍ ജില്ലാക്കോടതിയുടെ ഉത്തരവനുസരിച്ച് വയനാടിന്റെ ചരിത്രം വായ്മൊഴിയായി ശേഖരിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മെക്കന്‍സിയുടെ കൈയെഴുത്തുരേഖകളിലും ഇത് കാണാം. വേടരാജാക്കന്മാരെ നശിപ്പിച്ചതിനുശേഷം പാറയ്ക്കുമിത്തല്‍ എന്ന മാടമ്പിയുടെ അവകാശം കൂടി തട്ടിയെടുത്തുകൊണ്ട് കോട്ടയംരാജാവ് വയനാട് ഭരിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. ഹൈദരാലിയുടെ ആക്രമണകാലത്ത് കോട്ടയം രാജാവായ രവിവര്‍മ്മ കുടുംബസമേതം തിരുവിതാംകൂറില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചു. മൈസൂറിന്റെ രണ്ടാം ആക്രമണകാലത്ത് രവിവര്‍മ്മ സൈന്യശേഖരവുമായെത്തി വയനാടിന്റെ അധീശത്വം വീണ്ടെടുത്തു. യുദ്ധത്തിനുശേഷം വയനാടിനെ പലനാടുകളായി തിരിച്ചു. അതില്‍ ഇളംകൂര്‍ നാട്ടില്‍പ്പെട്ടതാണ് ഇന്നത്തെ മാനന്തവാടി. വേമോത്ത് നമ്പ്യാരായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ മാടമ്പി (നാടുവാഴി). 1792 മാര്‍ച്ച് 18- അം തീയതി ഈസ്റിന്ത്യാ കമ്പനിയും ടിപ്പുവും തമ്മില്‍ നടത്തിയ സമാധാനസന്ധി പ്രകാരം മലബാറിന്റെ പരമാധികാരം ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു. രാജാധികാരം നാട്ടുരാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാമെന്ന വ്യവസ്ഥ കമ്പനി പാലിക്കാതിരുന്നതിനാല്‍ പഴശ്ശി ഇതിനെതിരെ ശക്തമായ നിലപാട് സ്വീകരിച്ചു. കമ്പനിക്കെതിരെ ജനങ്ങളെ തിരിക്കുന്നതില്‍ സമര്‍ത്ഥമായി വിജയിച്ച പഴശ്ശിയെ അമര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നതിന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികള്‍ തന്ത്രങ്ങള്‍ ആവിഷ്കരിച്ചു. 1805 ഏപ്രില്‍ അവസാനത്തോടെ പഴശ്ശിക്ക് പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ വയ്യാതായി. മലബാര്‍ സബ്കളക്ടര്‍ ടി.എച്ച്.ബാബര്‍ കമ്പനിസേനയുടെ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തതോടുകൂടി പഴശ്ശിയുടെ നില കൂടുതല്‍ പരുങ്ങലിലായി. 1805 നവംബര്‍ 30-ന് പുല്‍പ്പള്ളിയിലെ മാവിലാന്തോട്ടത്തില്‍ വച്ച് അദ്ദേഹം വീരമൃത്യു വരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം അടുത്തദിവസം സുശക്തമായ കാവലോടെ മാനന്തവാടിയില്‍ കൊണ്ടുവരികയും ബ്രാഹ്മണ കാര്‍മ്മികത്വത്തില്‍ താഴെയങ്ങാടിയില്‍ സംസ്കരിച്ച് ഭൌതികാവശിഷ്ടം ആശുപത്രിയില്‍ അടക്കം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച കല്ലറയും അതിന്മേല്‍ വളര്‍ന്ന വൃക്ഷവും ചരിത്രസാക്ഷികളായി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. പോരാട്ടങ്ങളുടെ സ്മരണകള്‍ നിലനിര്‍ത്തികൊണ്ട് വെടിമരുന്ന് സൂക്ഷിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച മരുന്നറ ചുട്ടക്കടവിനു സമീപം കാലം ഏല്‍പ്പിച്ച പരിക്കുകളേറ്റുവാങ്ങി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. 47-അം വയസ്സിലാണ് പഴശ്ശി വീരമൃത്യൂ വരിച്ചത്. പഴശ്ശിയുടെ പതനത്തോടെ കുറിച്യപ്പട ശോഷിച്ചു. 1856-ല്‍ റോബിന്‍സണ്‍ തയ്യാറാക്കിയ റിപ്പോര്‍ട്ട് അനുസരിച്ച് മാനന്തവാടി ഉള്‍പ്പെട്ടിരുന്ന ഇളംകൂര്‍നാട് ഡിവിഷന്‍ പുതിയ അംശങ്ങളായി വിഭജിച്ചു. അതില്‍ വേമോം, തിരുനെല്ലി എന്നിവയും ഉള്‍പ്പെടുന്നു. 1830 ആയപ്പോഴേയ്ക്കും സ്വകാര്യകാപ്പിതോട്ടങ്ങള്‍ മാനന്തവാടി പരിസരത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും 1835-നോടടുപ്പിച്ച് സിലോണ്‍കാരനായ പ്യൂഗ് ആണ് മാനന്തവാടിയില്‍ കാപ്പിപ്ളാന്റേഷന്‍ ആരംഭിക്കുന്നത്. മാനന്തവാടിയില്‍ തമ്പടിച്ചിരുന്ന പട്ടാളക്കാര്‍ക്ക് വിശ്രമജോലി എന്ന നിലയ്ക്കാണ് കാപ്പിത്തോട്ടനിര്‍മ്മാണം ആരംഭിച്ചത്. 1854-ല്‍ തന്ന തേയില പ്ളാന്റേഷന്‍ ചിറക്കരയിലും ജെസ്സിയിലും ആരംഭിക്കുകയുണ്ടായി. 1892-ഓടെ പ്യാരി ആന്റ് കമ്പനി ഈ മേഖലയില്‍ ചുവടുറപ്പിച്ചുതുടങ്ങി. 1887-ല്‍ വില്യം ലോഗന്‍ മലബാര്‍ മാന്വലില്‍ വിവരിക്കുന്ന മാനന്തവാടിയില്‍ മജിസ്ട്രേറ്റിന്റെ അധികാരമുള്ള ഡെപ്യൂട്ടി കലക്ടര്‍, പോലീസ് ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍, സബ് രജിസ്ട്രാര്‍, സബ് അസിസ്റ്റന്റ് കണ്‍സര്‍വേറ്റര്‍ തുടങ്ങിയ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഓഫീസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. മാനന്തവാടിയില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള മിഡില്‍ സ്ക്കൂളും പോസ്റ്റ് ഓഫീസും ഉണ്ടായിരുന്നു. 1886-ന് മുമ്പ് മാനന്തവാടിയിലെ മെഡിക്കല്‍ ആഫീസര്‍മാര്‍ വെള്ളക്കാരായിരുന്നു. യൂറോപ്യന്മാരുടെ ക്ളബ് ഉള്ള ഇപ്പോഴത്തെ ക്ളബ്കുന്നും അതിനോടനുബന്ധിച്ച് അവര്‍ക്കാവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങള്‍ വിറ്റിരുന്ന കാന്റീനും ഉണ്ടായിരുന്നു. മാനന്തവാടി ഈസ്റ്റിന്ത്യാകമ്പനിയുടെ ഭരണത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ തലശ്ശേരി സബ്കലക്ടറുടെ കീഴിലായിരുന്നങ്കിലും, ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാറിന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഡെപ്യൂട്ടികലക്ടറുടെ അധികാരത്തിന്‍കീഴിലായിരുന്നു. 1859 മുതല്‍ 1879 വരെ മാനന്തവാടി ഡപ്യൂട്ടി കലക്ടര്‍ക്ക് സിവില്‍ അധികാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. 1859-ല്‍ വനം വകുപ്പ് രൂപീകൃതമായതോടെ വയനാടന്‍ വനങ്ങള്‍ 14 ബ്ളോക്കുകളായി തിരിച്ചു. ഒരു ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസര്‍, ഒരു സബ് അസിസ്റന്റ് കണ്‍സര്‍വേറ്റര്‍ 20 ഫോറസ്റ്റേഴ്സ് എന്നിവരെയാണ് ജില്ലാ വനപരിപാലത്തിന് നിയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇതില്‍ സബ് അസിസ്റ്റന്റ് കണ്‍സര്‍വേറ്ററുടെ ഓഫീസ് മാനന്തവാടിയിലായിരുന്നു. 1935-ലാണ് മാനന്തവാടി പഞ്ചായത്ത് രൂപീകൃതമാവുന്നത്. കണിയാരം, ഒഴക്കോടി പ്രദേശങ്ങള്‍ അന്നത്തെ പഞ്ചായത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഏതാണ്ട് ഇരുപതുചതുരശ്രകിലോമീറ്റര്‍ വിസ്തീര്‍ണ്ണമേ അന്നത്തെ പഞ്ചായത്തിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

• സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക ചരിത്രം വയല്‍ നാടായ വയനാടിന്റെ പൊതുസവിശേഷതകള്‍ മാനന്തവാടി പഞ്ചായത്തിന്റെ കാര്‍ഷികരംഗത്തും ദൃശ്യമാണ്. മാനന്തവാടിയിലെ കൃഷിയിടങ്ങളുടെ ഭൂരിഭാഗവും പഞ്ചായത്തിലെ ശ്രീവള്ളിയൂര്‍ക്കാവ് ദേവസ്വത്തിന്റേയും കൊയിലേരിയിലെ വാടിയൂര്‍ ദേവസ്വത്തിന്റെയും അധീനതയില്‍പ്പെട്ടതായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണര്‍, ചെട്ടിമാര്‍, ഗൌഡര്‍ തുടങ്ങിയ ജന്മിമാരായിരുന്നു ഭൂമി കൈയ്യാളിയിരുന്നത്. കുടിയാന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ജന്മി-കുടിയാന്‍ ബന്ധം നിലനിന്നിരുന്ന പഴയ കാലത്ത് പാട്ടച്ചാര്‍ത്ത് പ്രകാരമായിരുന്നു കുടിയാന്മാര്‍ ഭൂമി കൈവശം വെച്ചിരുന്നത്. കുടിയാന്‍ ജന്മിക്ക് വയല്‍കൃഷിക്ക് വിത്തിന് തുല്യമായ അളവ് നെല്ല് പാട്ടമായി കൊടുത്തുപോന്നു. കരഭൂമിക്ക് ഏക്കര്‍ ഒന്നിന് അഞ്ചുരൂപയാണ് കൊടുക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. പണിയന്‍, കുറിച്ച്യര്‍, അടിയന്‍, കുറുമര്‍ എന്നിവരായിരുന്നു ജന്മിമാരുടെ കാര്‍ഷികതൊഴിലാളികള്‍. 1930-കളുടെ തുടക്കത്തിലുണ്ടായ കുടിയേറ്റം 1960-കളോടെ വളരെ സജീവമായി. അക്കാലംവരെയും പ്രധാനമായും വയല്‍കൃഷിയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. മാനന്തവാടി പഞ്ചായത്തില്‍ ഹിന്ദുക്കള്‍, ക്രിസ്ത്യാനികള്‍, മുസ്ളീങ്ങള്‍, ജൈനമതക്കാര്‍ എന്നീ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ട യാദവര്‍, ചെട്ടിമാര്‍, തമിഴ് ബ്രാഹ്മണര്‍ തുടങ്ങിയ ഹൈന്ദവഉപജാതിവിഭാഗക്കാരും ഇവിടെയുണ്ട്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം ആരംഭിച്ചതോടെയുണ്ടായ ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തെതുടര്‍ന്ന് തൊടുപുഴ, മൂവാറ്റുപുഴ, പാല എന്നിവിടങ്ങളില്‍ നിന്ന് പഞ്ചായത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ധാരാളം ക്രിസ്തീയകുടുംബങ്ങള്‍ കുടിയേറിപ്പാര്‍ത്തു. ടിപ്പുവിന്റെ പടയോട്ടകാലത്ത് മാനന്തവാടിയില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന പഠാണികളെയും തുടര്‍ന്നു വന്ന മുസ്ളീങ്ങളുടേയും പിന്മുറക്കാരെ ഈ പഞ്ചായത്തില്‍ കാണാം. പഞ്ചായത്തിലെ ആദിവാസിവിഭാഗങ്ങള്‍ ശ്രേഷ്ഠവും വൈവിധ്യവുമായ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഉടമകളാണെന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. പുള്ളിപ്പുലികള്‍ ധാരാളമായി ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രദേശമാണ് മാനന്തവാടി. മാനന്തവാടി ടൌണില്‍ ഇന്ന് ജനങ്ങള്‍ തിങ്ങിപ്പാര്‍ക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങള്‍ പലതും പണ്ടുകാലത്ത് നിബിഡമായ വനമായിരുന്നു. ഗതാഗതയോഗ്യമായ റോഡുകള്‍, പാലങ്ങള്‍, വൈദ്യുതി എന്നിവയും വളരെ ചുരുക്കമായിരുന്നു. പഞ്ചായത്തിലെ പ്രധാനകവലകളില്‍ രാത്രി വിളക്ക് കത്തിക്കുന്നതിന് അധികൃതര്‍ വേണ്ട ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്തിരുന്നു. തലശ്ശേരി, കോഴിക്കോട്, മൈസൂര്‍ എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് ബസ് സര്‍വ്വീസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് പെട്രോളിന് ക്ഷാമം നേരിട്ടപ്പോള്‍ ചകിരിയും കരിയും ഉപയോഗിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ബസ്സുകള്‍ ഓടിച്ചിരുന്നു. രോഗം പിടിപെട്ടാല്‍ വടകരയിലെ കൃഷ്ണന്‍ വൈദ്യനെ തേടുക എന്നതും മാനന്തവാടിക്കാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പതിവായിരുന്നു. ആദ്യകാലത്ത് വയനാടിനെ പൊതുവെ ബാധിച്ചിരുന്ന മലമ്പനി മാനന്തവാടിയേയും ഒഴിവാക്കിയിരുന്നില്ല. 1946-47 കാലത്ത് പ്ളേഗ് ബാധയുണ്ടെന്ന് സംശയിച്ച് മാനന്തവാടി ടൌണ്‍ അടച്ചിടുകയും വീടുകളുടെ മേല്‍ക്കൂരപോലും പൊളിച്ച് എലികളെ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തദ്ദേശീയരായ സ്വാതന്ത്യ്രസമരപ്രവര്‍ത്തകരില്‍ ശ്രദ്ധേയരായ നിരവധിപേരുണ്ടായിരുന്നു. മാനന്തവാടിയില്‍ ആദ്യകാലത്ത് ടൂറിങ്ങ് ടാക്കീസുകള്‍ മുഖേന സിനിമ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്നു. അമ്പുകുത്തിയിലായിരുന്നു പ്രധാനകേന്ദ്രം. മാനന്തവാടിയിലെ വളരെ പ്രസിദ്ധമായ ആരാധനാലയമാണ് വള്ളിയൂര്‍ക്കാവ്. ദ്രാവിഡ മാതൃകയിലുള്ളതാണ് ഈ കാവെന്ന് അതിന്റെ രൂപഘടനയില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകും. 1848-ല്‍ ആരംഭിച്ച അമലോത്ഭവ ദേവാലയമാണ് ആദ്യക്രിസ്തീയദേവാലയം. ഇന്നത്തെ സ്ഥലത്ത് ഒരു ചെറിയ പള്ളിയും പാത്തിവയലില്‍ മറ്റൊരു പള്ളിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറിച്ച്യവിഭാഗത്തില്‍ നിന്ന് മതം മാറിയവര്‍ക്ക് ആരാധന നടത്തുന്നതിനാണ് ഇപ്രകാരം ചെയ്തിരുന്നത്. തുടര്‍ന്ന് വ്യത്യസ്തപ്രദേശങ്ങളില്‍ ഈ വിഭാഗത്തില്‍ പെട്ടവരുടെ ആരാധനാലയങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. താഴെയങ്ങാടിയിലെ പട്ടാണിപ്പള്ളിയും മുസ്ളീംപള്ളിയും ഏറ്റവും ആദ്യമുണ്ടായ മുസ്ളീംദേവാലയം. ജൈനര്‍ക്കായി ഉര്‍പ്പള്ളിയില്‍ പുതിയതായി നിര്‍മ്മിച്ച ആരാധനാലയങ്ങളും യാദവര്‍ക്കായിട്ടുള്ള എരുമത്തെരുവിലെ കാഞ്ചികാമാക്ഷിയമ്മന്‍കോവിലും അന്യാദൃശമായ ക്ഷേത്രങ്ങളാണ്.

ദുഷ്ട

എന്റെ കാൻവാസ് 
ഈ തീരം.
എഴുതിയതും 
വരച്ചതും 
ഒക്കെ 
മായ്ക്കുന്നു 
ഈ ദുഷ്ട, 
കടൽ.


പദ് മനാഭന്‍ തിക്കോടി 

ഭാരതത്തെ കണ്ടെത്തിയ ഇന്‍ മ എന്ന ഗായത്രി

പിക്കാസോയെ പോലുള്ള പ്രതിഭാശാലികള്‍ക്ക് ജന്മംനല്‍കിയ, ചിത്രകലയ്ക്ക് ഏറെ സ്വീകാര്യതയുള്ള  സ്പെയിനില്‍ നിന്നും ഒരു ജന്മ നിയോഗം എന്നപോലെ ഭാരതത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് തേടിയെത്തിയ 'ഇന്‍ മ ഗാമുസ്' ഇന്ന് ലോകം മുഴുവന്‍ അറിയുന്ന കലാകാരിയാണ്. ഈ മഹതി തന്നെയാണ് പ്രശസ്ത ചിത്രകാരിയും ശില്പിയുമായ 'ഗായത്രി ഗാമുസ്'.

ഇന്‍ മ എങ്ങനെ ഗായത്രിയായി എന്ന സംശയത്തിന് അവര്‍ നല്‍കുന്ന മറുപടി ഇങ്ങനെ: ഇറ്റിസ് എ ഹാപ്പനിംഗ്.

1 9 8 9 ല്‍ തന്‍റെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സില്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കൊപ്പം രാജ്യങ്ങള്‍ ചുറ്റിക്കാണാന്‍ പുറപ്പെട്ടതായിരുന്നു, ചിത്രകലാ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായിരുന്ന ഇന്‍ മ. അക്കൂട്ടത്തിലാണ് അവര്‍ ഭാരതത്തില്‍ എത്തുന്നത്‌. വലിയ പൌരാണികതയുള്ള മണ്ണാണ് എന്ന ഒരു കേള്‍വിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഭാരതത്തെ കുറിച്ച് അവര്‍ക്കന്ന് അറിയില്ല.

അവര്‍ പറയുന്നു: ഗോകര്‍ണ്ണത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര ഭാരതത്തിലേയ്ക്കുള്ള എന്റെ വാതില്‍ തുറക്കലായിരുന്നു. എന്തിനെയും ബഹുമാനിയ്ക്കാന്‍ കഴിയുന്ന, വണങ്ങാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു ജനതയെ ഞാന്‍ ഇവിടെ കണ്ടു. രാവിലെ ആദ്യമായി വണ്ടിയെടുക്കുന്നവര്‍ അതിനെ തൊട്ടു തലയില്‍ വെയ്ക്കുന്നു. അരികില്‍ നില്‍ക്കുന്നയാളെ അറിയാതെ ഒന്ന് ചവിട്ടിപ്പോയാല്‍ തൊട്ടു തലയില്‍ വെയ്ക്കുന്നു. പുസ്തകം അറിയാതെ ചവിട്ടിപ്പോയാലും കച്ചേരി നടത്താന്‍ ഒരു സംഗീത ഉപകരണം കൈയില്‍ എടുത്താലും ഇത് തന്നെ ചെയ്യുന്നു. യൂറോപ്പിലും അമേരിക്കയിലും ഞാന്‍ കണ്ടത് ഇതില്‍ നിന്നും തികച്ചും വിഭിന്നമായ കാഴ്ചകളും. ഗിറ്റാറിസ്റ്റ് തന്‍റെ ഗിറ്റാറിനെ വണങ്ങാറില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, കച്ചേരി കഴിഞ്ഞാല്‍ അത് തച്ചുടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ടു സംസ്കാരങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ഈ വ്യത്യാസം എന്നെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. മതാതീതമാണ് ഭാരതത്തിലെ ഈ ഭക്തി.

വസുധൈവ കുടുംബകം എന്ന ഭാരതീയ വീക്ഷണം തന്നെയാണ് ഗായത്രിയുടെതും..

ജീവിതത്തില്‍ എന്നപോലെ കലയിലും ആത്മീയതയുള്ള നാടാണ് ഭാരതം എന്ന് ഗായത്രി പറയുന്നു.


പദ് മനാഭന്‍ തിക്കോടി 

വൈലോപ്പിള്ളിയെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍

മലയാളിയുടെ വയലുകൾക്കും തൊടികൾക്കും സഹ്യപർവ്വതത്തിനും കയ്പവല്ലരിയ്ക്കും ഗന്ധങ്ങള്‍ക്കും മഴകൾക്കുമെല്ലാം കവിതയിലൂടെ അനശ്വരതയുടെ നാമം നൽകിയ കവി ശ്രീ വൈലോപ്പിള്ളി ഓര്‍മ്മയായിട്ട് ഇന്നേയ്ക്ക് (2016 ഡിസംബര്‍ 22) മുപ്പത്തി ഒന്ന് വര്‍ഷം. ഇന്നും പക്ഷെ ആ കവിത്വം മലയാള സാഹിത്യ ലോകത്ത് പരിമളം പടര്‍ത്തി നില കൊള്ളുന്നു.
‘ശ്രീ’ എന്ന തൂലികാനാമത്തില്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ കവിയുടെ രചനകള്‍ പലതും കേരളത്തില്‍ ഒരു ഭാവുക പരിവര്‍ത്തനം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.
സമപ്രായക്കാരും അടുത്തടുത്ത ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ജനിച്ചവരുമായിരുന്ന ചങ്ങമ്പുഴയുടേയും, ഇടപ്പള്ളി രാഘവന്‍പിള്ളയുടെയും കാല്‍പ്പനിക പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ മലയാള കവിതാ രംഗത്ത് സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ അതില്‍ നിന്നും തീര്‍ത്തും വ്യത്യസ്തമായി യാഥാര്‍ഥ്യത്തിന്റെ ഒരു പാത വെട്ടിത്തെളിച്ചെടുത്തവരില്‍ പ്രമുഖനായിരുന്നു വൈലോപ്പിള്ളി.
 ശാസ്ത്രത്തേയും പുരോഗതിയേയും ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിക്കണ്ട കവി, പക്ഷെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വഴിപിഴച്ചപോക്കിനെ കുറിച്ച്‌ ഏറെ ആകുലപ്പെട്ടു.
അനാവശ്യമായി ഒരൊറ്റ വാക്കു പോലും ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ രീതി. എം.എന്‍. വിജയന്‍ ആ ശൈലിയെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് ഇങ്ങനെ: ‘എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടാ കൃതികള്‍ക്ക്, വെറും പാലുപോലുള്ള കവിതകളല്ല, കാച്ചിക്കുറുക്കിയ കവിത’
തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ കവിയുടെ ജീവിതബോധം കവിതകളില്‍ ആര്‍ക്കും ദര്‍ശിയ്ക്കാം. ജീവിതം പരാജയത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന കവിതകളില്‍ പോലും ഒരു പിന്തിരിയലോ കീഴടങ്ങലോ കാണാന്‍ കഴിയില്ല.
അടിയന്തരാവസ്ഥക്കെതിരെ പ്രതികരിച്ച അപൂര്‍വ്വം ചിലരില്‍ ഒരാളായിരുന്നു വൈലോപ്പിള്ളി. അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്ത് ഉണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്ന അച്ചടക്കത്തെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ട് കവി പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെ: എല്ലാമിപ്പോള്‍ ഭദ്രമായി, ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ വാണകാലം പോലെ.
മനുഷ്യന്‍ പ്രകൃതിയോടു ചെയ്യുന്ന ദ്രോഹങ്ങളില്‍ അദ്ദേഹം രോഷം കൊള്ളുന്നത്‌ “സഹ്യന്റെ മകന്‍” എന്ന കവിതയില്‍ നമുക്ക് കാണാം.
കൊയ്തും, മെതിയും, നാട്ടുമ്പുറവും കവിയെ ഏറെ പ്രചോദിപ്പിച്ചു. പ്രകൃതിയുടെ കേവലസൗന്ദര്യത്തെയല്ല, പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ചേരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സമഗ്രസൗന്ദര്യത്തെയാണ് അദ്ദേഹം തന്‍റെ രചനകളില്‍ നമുക്ക് അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്നത്.
വൈലോപ്പിള്ളികവിതകളിൽ ഏറെ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ട്, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗ പക്ഷപാതം. കുടിയൊഴിക്കൽ, കന്നിക്കൊയ്ത്ത്, കാക്ക ഓണപ്പാട്ടുകാർ, ഓണമുറ്റത്ത്, വിഷുക്കണി, അഭിവാദനം, യുഗപരിവർത്തനം മുതലായ കവിതകളിലൊക്കെ നാമിത് കണ്ടു.
1911 മെയ് 11ന് കൊച്ചുകുട്ടന്‍ കര്‍ത്താവിന്റെയും, നാണിക്കുട്ടിയമ്മയുടേയും പുത്രനായി ജനിച്ച വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോന്‍ സസ്യശാസ്ത്രത്തില്‍ ബിരുദമെടുത്തതിനുശേഷം 1931ല്‍ അധ്യാപന വൃത്തിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു. രണ്ട്‌ ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾ കണ്ട ഭൂമി, അതിന്റെ ഫലമായുണ്ടായ പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും, എന്നിങ്ങനെ തികച്ചും അശാന്തമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ്‌ കവി തന്‍റെ യൌവനം കഴിച്ചു കൂട്ടിയത്‌.
1966-ൽ ഹൈസ്കൂൾ പ്രധാനാദ്ധ്യാപകനായാണ്‌ വിരമിച്ചത്‌.
തന്‍റെ ആദ്യ കവിതാസമാഹാരം- കന്നിക്കൊയ്ത്ത്- പ്രസിദ്ധീകരിയ്ക്കുന്നത്‌ 1947 ലാണ്. അതിനും ഏറെ മുമ്പുതന്നെ തന്‍റെ ആദ്യകാല രചനകളില്‍ ഒന്നായ “മാമ്പഴം” അദ്ദേഹത്തെ ജനപ്രിയനാക്കിയിരുന്നു. ഇതിലൂടെ മലയാളി അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ആ പുത്രദുഃഖം, ഒരു പക്ഷേ, ഭൂമിയുടെ അനശ്വരമായ മാതൃത്വത്തിലേക്ക്‌ തിരിച്ചുപോയ പുത്രന്മാരുടെയും ജനപദങ്ങളുടെയും ഖേദമുണർത്തുന്നു.
“ശ്രീരേഖ”യ്ക്ക് 1951 ലെ എം.പി. പോൾ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു.
'കയ്പവല്ലരി', 1965 ല്‍ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് നേടി.
'കുടിയൊഴിക്കൽ' ഇദ്ദേഹത്തിന് 1969 ല്‍ സോവിയറ്റ് ലാൻഡ് നെഹ്രു അവാർഡ് നേടിക്കൊടുത്തു.
1970-ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'വിട' നേടിയത് രണ്ട്‌ അവാര്‍ഡുകള്‍- 1971ലെ ഓടക്കുഴൽ അവാർഡും 1972 ലെ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡും.
1980-ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'മകരകൊയ്ത്ത്' 1981-ല്‍ വയലാർ അവാർഡ് നേടി.
വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ മറ്റു പ്രധാനകൃതികള്‍ ഇവയാണ്: മാമ്പഴം (1936), കന്നിക്കൊയ്ത്ത് (1947), സഹ്യന്റെ മകൻ (1944), വിത്തും കൈക്കോട്ടും (1956), കടൽക്കാക്കകൾ (1958), പച്ചക്കുതിര (1981), കുന്നിമണികൾ(1954), കുരുവികൾ(1961), മിന്നാമിന്നി (1981), വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിതകൾ(1984), മുകുളമാല(1984), കൃഷ്ണമൃഗങ്ങൾ(1985), ഋശ്യശൃംനും അലക്സാണ്ടറും(നാടകം-1956), കാവ്യലോകസ്മരണകൾ (സ്മരണകൾ-1978), അസമാഹൃത രചനകൾ(സമ്പൂണ്ണകൃതികളിൽ).
1931 മുതൽ പത്തു വർഷത്തോളം സമസ്ത കേരള സാഹിത്യ പരിഷത്തിന്റെ പ്രവർത്തകനായിരുന്നു വൈലോപ്പിള്ളി. 1968-71 കാലയളവിൽ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അംഗമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. പുരോഗമന കലാസാഹിത്യ സംഘത്തിന്‍റെ ആദ്യത്തെ സംസ്ഥാനാധ്യക്ഷനായിരുന്നു. 1981 ല്‍ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി വിശിഷ്ടാംഗത്വം നല്‍കി ഇദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു.
നമുക്ക് സ്മരിയ്ക്കാം ഈ പ്രതിഭയെ, ആദരവോടെ.

പദ് മനാഭന്‍ തിക്കോടി

രാമായണത്തിലെയും മഹാഭാരതത്തിലേയും കഥകള്‍ ചെറിയ കുട്ടിയായിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ കേട്ട് പഠിച്ചത് അച്ഛനിലൂടെയാണ്. മനുഷ്യനിലുള്ള നന്മകളും തിന്മകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ഈ കഥകള്‍ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ഇവയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ ദൈവങ്ങള്‍ക്കും ദൈവചൈതന്യം ഉള്ളവര്‍ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നവര്‍ക്കും ഞാനും എന്റെ അച്ഛനും കണ്ടത് സാധാരണ മനുഷ്യരിലുള്ള അസൂയ, കുശുമ്പ്, ശത്രുത, ചതി, ക്രൂരത തുടങ്ങിയ സാധാരണ സ്വഭാവങ്ങള്‍ തന്നെ. (സ്നേഹം, വാത്സല്യം, അനുകമ്പ ഇതൊക്കെയുണ്ട്.. ഇല്ലെന്നല്ല, സ്വജനങ്ങളോടുള്ള അമിത വാത്സല്യവും ഉണ്ടെന്നു മാത്രം)
ഞാന്‍ ഒരു ഹിന്ദു ആണെന്നും അതുകൊണ്ട് ഇന്ന മാതിരിയൊക്കെ അനുഷ്ഠിക്കണം എന്നും അച്ഛന്‍ എന്നോട് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അമ്മ ഇടയ്ക്കൊക്കെ നോല്‍ക്കുന്ന എകാദശികളും വല്ലപ്പോഴുമുള്ള അമ്പലത്തില്‍ പോക്കുമാണ് ആചാരം എന്ന രീതിയില്‍ അക്കാലത്ത് പരിചയമുള്ളത്.
ക്ലാസുമുറികളില്‍ നിന്നാണ് മതങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിയ്ക്കുന്നത്. ഹിന്ദുമതത്തിലെ നവോത്ഥാനം, ഇസ്ലാംമതം ഉണ്ടായത്, ക്രിസ്തുമതം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ വിജ്ഞാന സമ്പാദനത്തിനായി സ്കൂളില്‍നിന്നും മനസ്സില്‍ കോറിയിടപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്‍ ഭിന്ന മതക്കാരാണെന്നും മറ്റും ഞാനറിയുന്നത്. എന്റെ അയല്‍പക്കത്തും മറ്റുമുള്ളവര്‍ എന്റേതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ മതത്തില്‍ പെട്ടവരാണെന്നു സ്കൂളില്‍ നിന്നും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു.
പില്‍ക്കാലത്ത്‌ മതങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ചില ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തി. ഒരു കാര്യം എനിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. ഹിന്ദുമതം എന്നൊന്നില്ല. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്, ഇന്നത്തെ ഭാരതമല്ല ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്, ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരുതരം ജീവിതരീതി മാത്രമാണ് ഹിന്ദുധര്‍മ്മം. ഈ മതത്തിന് സ്ഥാപകനില്ല. എഴുതപ്പെട്ട നിയമാവലികളില്ല. പല ഭാഗത്തും പല ആചാരം. ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിയ്ക്കാം, വിശ്വസിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാം. ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ പ്രത്യേകം അധികാരകേന്ദ്രങ്ങള്‍ ഇല്ല.
ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ ഹിന്ദുമതം ആളുകളെ ചേര്‍ക്കാന്‍ പ്രത്യേക സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടം മാത്രമാണ്. ഇതില്‍ നിന്നും ആരെയും പുറത്താക്കാനും ആര്‍ക്കും അധികാരമില്ല.
ഇപ്പോഴിത് പറയാന്‍ കാരണം ആഗ്രയില്‍ നടന്നു എന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യപ്പെട്ട മതം മാറ്റം.
ഭാരതത്തിലുള്ളവര്‍ എല്ലാം ഹിന്ദുക്കള്‍ തന്നെ എന്ന് എപ്പോഴും ഉച്ചത്തില്‍ പറയുന്ന സംഘടനകളാണ് ഈ മതംമാറ്റം എന്ന പ്രക്രിയയ്ക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കിയത് എന്നതാണ് ഇതിലെ മറ്റൊരു തമാശ. പിന്നെന്തിനു മതംമാറ്റം?
ആര്യസമാജം എന്നൊരു സംഘടന "ശുദ്ധി" എന്ന കര്‍മം നടത്തി മറ്റു മതങ്ങളില്‍ പെട്ടവരെ വേദവിശ്വാസത്തിലെയ്ക്ക് തിരിച്ചെടുതിരുന്നതായി ചരിത്രം പറയുന്നുണ്ട്. ഇതിന്‌ അവരെ ആര് അധികാരപ്പെടുത്തി എന്ന് എവിടെയും പറയുന്നില്ല. ഈ സംഘടന എത്ര ഹിന്ദുക്കളെ പ്രതിനിധീകരിയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്നതും ചിന്ത്യം..
ഇപ്പോള്‍ നടത്തുന്ന തമാശകള്‍ കളഞ്ഞ് സര്‍ക്കാരിനെ മര്യാദയ്ക്ക് ഭരിയ്ക്കാന്‍ ഇവര്‍ അനുവദിയ്ക്കുമോ? കാത്തിരിയ്ക്കാം,ല്ലേ?

എന്‍റെ മാത്രം

പാതി വഴിയില്‍ തളരുമ്പോള്‍ 

അവന്‍ എനിയ്ക്കൊരു താങ്ങായി;

തനിച്ചായപ്പോഴൊക്കെ

കുശലവുമായി ഓടിയെത്തി;

അന്വേഷണങ്ങള്‍ വഴിമുട്ടുമ്പോള്‍ 

അവനെത്തി നേര്‍വഴി കാട്ടി;

സങ്കട പ്പേമാരിയില്‍

പുഞ്ചിരിക്കുടയായെത്തി;

സംഗീതമായി എത്തി 

എന്‍റെ സന്തോഷങ്ങളില്‍ ലയിച്ചു;

അവന്‍ എന്റേത് മാത്രമായി;

ഞാന്‍ തന്നെയായി.

പദ് മനാഭന്‍ തിക്കോടി 

ഈ അക്രമം കാണിയ്ക്കുന്നവരെയൊക്കെ ഭക്തര്‍ എന്ന് വിളിയ്ക്കുന്നത് ഏതു മാനദണ്ഡം വെച്ചാണ്?

ഞാന്‍ മാത്രമുള്ള എവിടെയ്ക്കെങ്കിലും പോകാന്‍ ഒരു മോഹം..

രാമായണത്തിലെയും മഹാഭാരതത്തിലേയും കഥകള്‍ ചെറിയ കുട്ടിയായിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ കേട്ട് പഠിച്ചത് അച്ഛനിലൂടെയാണ്. മനുഷ്യനിലുള്ള നന്മകളും തിന്മകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ഈ കഥകള്‍ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ഇവയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ ദൈവങ്ങള്‍ക്കും ദൈവചൈതന്യം ഉള്ളവര്‍ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നവര്‍ക്കും ഞാനും എന്റെ അച്ഛനും കണ്ടത് സാധാരണ മനുഷ്യരിലുള്ള അസൂയ, കുശുമ്പ്, ശത്രുത, ചതി, ക്രൂരത തുടങ്ങിയ സാധാരണ സ്വഭാവങ്ങള്‍ തന്നെ. (സ്നേഹം, വാത്സല്യം, അനുകമ്പ ഇതൊക്കെയുണ്ട്.. ഇല്ലെന്നല്ല, സ്വജനങ്ങളോടുള്ള അമിത വാത്സല്യവും ഉണ്ടെന്നു മാത്രം)
ഞാന്‍ ഒരു ഹിന്ദു ആണെന്നും അതുകൊണ്ട് ഇന്ന മാതിരിയൊക്കെ അനുഷ്ഠിക്കണം എന്നും അച്ഛന്‍ എന്നോട് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അമ്മ ഇടയ്ക്കൊക്കെ നോല്‍ക്കുന്ന എകാദശികളും വല്ലപ്പോഴുമുള്ള അമ്പലത്തില്‍ പോക്കുമാണ് ആചാരം എന്ന രീതിയില്‍ അക്കാലത്ത് പരിചയമുള്ളത്.
ക്ലാസുമുറികളില്‍ നിന്നാണ് മതങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിയ്ക്കുന്നത്. ഹിന്ദുമതത്തിലെ നവോത്ഥാനം, ഇസ്ലാംമതം ഉണ്ടായത്, ക്രിസ്തുമതം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ വിജ്ഞാന സമ്പാദനത്തിനായി സ്കൂളില്‍നിന്നും മനസ്സില്‍ കോറിയിടപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്‍ ഭിന്ന മതക്കാരാണെന്നും മറ്റും ഞാനറിയുന്നത്. എന്റെ അയല്‍പക്കത്തും മറ്റുമുള്ളവര്‍ എന്റേതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ മതത്തില്‍ പെട്ടവരാണെന്നു സ്കൂളില്‍ നിന്നും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു.
പില്‍ക്കാലത്ത്‌ മതങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ചില ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തി. ഒരു കാര്യം എനിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. ഹിന്ദുമതം എന്നൊന്നില്ല. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്, ഇന്നത്തെ ഭാരതമല്ല ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്, ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരുതരം ജീവിതരീതി മാത്രമാണ് ഹിന്ദുധര്‍മ്മം. ഈ മതത്തിന് സ്ഥാപകനില്ല. എഴുതപ്പെട്ട നിയമാവലികളില്ല. പല ഭാഗത്തും പല ആചാരം. ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിയ്ക്കാം, വിശ്വസിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാം. ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ പ്രത്യേകം അധികാരകേന്ദ്രങ്ങള്‍ ഇല്ല.
ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ ഹിന്ദുമതം ആളുകളെ ചേര്‍ക്കാന്‍ പ്രത്യേക സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടം മാത്രമാണ്. ഇതില്‍ നിന്നും ആരെയും പുറത്താക്കാനും ആര്‍ക്കും അധികാരമില്ല.
ഇപ്പോഴിത് പറയാന്‍ കാരണം ആഗ്രയില്‍ നടന്നു എന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യപ്പെട്ട മതം മാറ്റം.
ഭാരതത്തിലുള്ളവര്‍ എല്ലാം ഹിന്ദുക്കള്‍ തന്നെ എന്ന് എപ്പോഴും ഉച്ചത്തില്‍ പറയുന്ന സംഘടനകളാണ് ഈ മതംമാറ്റം എന്ന പ്രക്രിയയ്ക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കിയത് എന്നതാണ് ഇതിലെ മറ്റൊരു തമാശ. പിന്നെന്തിനു മതംമാറ്റം?
ആര്യസമാജം എന്നൊരു സംഘടന "ശുദ്ധി" എന്ന കര്‍മം നടത്തി മറ്റു മതങ്ങളില്‍ പെട്ടവരെ വേദവിശ്വാസത്തിലെയ്ക്ക് തിരിച്ചെടുതിരുന്നതായി ചരിത്രം പറയുന്നുണ്ട്. ഇതിന്‌ അവരെ ആര് അധികാരപ്പെടുത്തി എന്ന് എവിടെയും പറയുന്നില്ല. ഈ സംഘടന എത്ര ഹിന്ദുക്കളെ പ്രതിനിധീകരിയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്നതും ചിന്ത്യം..
ഇപ്പോള്‍ നടത്തുന്ന തമാശകള്‍ കളഞ്ഞ് സര്‍ക്കാരിനെ മര്യാദയ്ക്ക് ഭരിയ്ക്കാന്‍ ഇവര്‍ അനുവദിയ്ക്കുമോ? കാത്തിരിയ്ക്കാം,ല്ലേ?

വിദേശ സന്ദർശനം കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ അവിടുത്തെ ട്രാഫിക്കിനെപ്പറ്റിയൊക്കെ വാ തോരാതെ പ്രശംസിക്കുന്നവർ, അവിടെ ചെന്നാൽ പൂച്ചക്കുട്ടിയെ പോലെ നിയമം അനുസരിക്കുന്നവർ ഇന്ത്യയിൽ എത്തിയാൽ പുലിയായി... ഇവിടുത്തെ നിയമം അനുസരിക്കുന്നത് അവർക്ക് കുറച്ചിലായി.

പത്രങ്ങളുടെ പഴയ താളുകളിലൂടെ കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ രസകരമായ അനുഭവങ്ങള്‍ നമ്മെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത് കാണാം.. അന്നത്തെ ഭാഷാശൈലി, നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ എല്ലാം കൌതുകം ജനിപ്പിയ്ക്കുന്നവ തന്നെ.

ലെനിന്‍ ചരമം 1924 ജനുവരി 26-ലെ മാതൃഭൂമി റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തത് ഇങ്ങനെ-

പരേതനായ 
പ്രസിഡന്റ്‌
ലെനിന്‍

ജീവദശയിലെ പ്രധാന
സംഭവങ്ങള്‍

കുറച്ചുകാലമായി രോഗം പിടിപെട്ടു കിടപ്പിലായിരുന്ന റഷ്യന്‍ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ പ്രസിഡന്റ്‌ ആയ പ്രസിദ്ധപ്പെട്ട ലെനിന്‍ മരിച്ചു പോയതായി അറിയുന്നു.
ലെനിന്റെ ശത്രുക്കള്‍ അദ്ദേഹം മരിച്ചു എന്നുള്ള പ്രസ്താവം ഇതിനു മുമ്പ് പല പ്രാവശ്യവും പരത്തുക ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട. ഈ പ്രാവശ്യം അദ്ദേഹം യഥാര്‍ത്ഥമായി മരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു തന്നെ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്താമെന്നാണ് തോന്നുന്നത. മരിച്ചു എന്നുള്ള വര്‍ത്തമാനം റഷ്യന്‍ ഗവര്‍മ്മേണ്ട് തന്നെയാണ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിരിയ്ക്കുന്നത. അതുകൊണ്ടു അത വിശ്വസിയ്ക്കാവുന്നതാണ.

1978 മുതല്‍ 2013 വരെ ആലങ്കോട് ലീലാകൃഷ്ണന്‍ രചിച്ച കവിതകളില്‍ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്ത നൂറിലേറെ കവിതകള്‍ സമാഹരിച്ച പുസ്തകമാണ് ആലങ്കോട് ലീലാകൃഷ്ണന്റെ കവിതകള്‍. സ്വയമറിയാതെ പ്രചോദിതമായ നിമിഷങ്ങളില്‍ എഴുതിയവയാണ് ഇവയിലേറെയുമെന്ന് ലീലാകൃഷ്ണന്‍ പറയുന്നു. കവിയച്ഛന്‍, ഹിന്ദോളം, പ്രണയവാസുദേവം, ബലിക്കുറിപ്പ്, പ്രണയവേഗങ്ങള്‍, പൊന്നാനിപ്പുഴ, മത്സ്യപ്പെട്ടവള്‍, സാന്ധ്യഗീതം തുടങ്ങി കേരളസമൂഹം ചര്‍ച്ച ചെയ്ത കവിതകളാണ് ഇവയെല്ലാം.

പാരമ്പര്യങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്ന കവിയല്ല ആലങ്കോട് ലീലാകൃഷ്ണന്‍. പാരമ്പര്യങ്ങളെ സ്വീകരിച്ച് നവീകരിക്കലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തുരീതി. താളസമ്പന്നമായ കേരളീയ പ്രകൃതിയെ അഗാധമായി പ്രണയിച്ച് ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ടാവാം, താളം നിഷേധിച്ച് ഒരു കാവ്യരചനാരീതി തനിക്കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. എന്നാല്‍ താളത്തിന്റെ പരകോടിയില്‍ അറിയാതെ താളരാഹിത്യം സംഭവിച്ചുപോകാമെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായിരുന്ന കാലം മുതല്‍ എഴുതിവരുന്ന ആലങ്കോട് ലീലാകൃഷ്ണന്‍ ആദ്യമായി എഴുതിയ കുട്ടിക്കവിത തളിര് മാസികയിലാണ് അച്ചടിച്ചുവന്നത്. 1978 മുതല്‍ എഴുത്തില്‍ സജീവമാണ് അദ്ദേഹം. മലബാര്‍ ഗ്രാമീണ ബാങ്കില്‍ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹം ആനുകാലികങ്ങളില്‍ കവിതകളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതുകയും പുസ്തകങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രേംജി പുരസ്‌കാരം, കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷ് പുരസ്‌കാരം, കാമ്പിശ്ശേരി പുരസ്‌കാരം തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ ബഹുമതികള്‍ കരസ്ഥമാക്കിയിട്ടുള്ള ആലങ്കോട് ലീലാകൃഷ്ണന്‍ തുഞ്ചന്‍ സ്മാരക ട്രസ്റ്റ് അംഗം കൂടിയാണ്.

ഞാന്‍ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വര്‍ഷത്തിലേറെ ജോലി ചെയ്ത സ്ഥാപനത്തില്‍ തന്നെ ജോലിചെയ്ത ശ്രീ ലീലാകൃഷ്ണന്‍ എന്റെ ഇഷ്ടകവികളില്‍ ഒരാള്‍ കൂടിയാണ്. നിളയുടെ തീരങ്ങളിലൂടെ, മനുഷ്യനെ തൊടുന്ന വാക്ക്, വള്ളുവനാടന്‍ പൂരക്കാഴ്ചകള്‍, എം.ടി ദേശം/ വിശ്വാസം പുരാവൃത്തങ്ങള്‍തുടങ്ങിയവ അടക്കം നിരവധി കൃതികള്‍ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. തിളക്കം എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ കഥ ഇദ്ദേഹത്തിന്റേതായിരുന്നു. ഏകാന്തം, കാവ്യം തുടങ്ങിയ സിനിമകള്‍ക്ക് തിരക്കഥയും രചിച്ചു

നഷ്ടമാവുമോയെന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍?

എത്രയിഷ്ടമാണെന്നോ, എനിയ്ക്കെന്‍ തിക്കോടിയെ 

തഴുകിത്തലോടുന്ന പശ്ചിമാബ്ധിയെ, തന്‍റെ
പൊന്‍ കരങ്ങളാലെന്നെയുണര്‍ത്താനെന്നും വിണ്ണി-
ലെത്തുന്ന ദിവാകര ശോഭയെ, മേഘങ്ങളെ,
എന്നുമെന്‍ പുലരിയെ കൊഞ്ചലാല്‍ സംഗീതത്താല്‍
പുളകം കൊള്ളിച്ചീടും ചേലേലും കിളികളെ,
കണ്ണുകള്‍ക്കാനന്ദമായ് വിടരും പുഷ്പങ്ങളെ,
സുഗന്ധം പരത്തുന്ന മുല്ലയെ, മധു തേടി
കുസുമേ മന്ദം വിരുന്നെത്തിടും ശലഭത്തെ,
വിണ്ണിന്റെ നീലാഭയെ, മണ്ണിലെ പച്ചപ്പിനെ,
പുലര്‍വേളയെ കാത്തു ശയിക്കും രജനിയെ,
കുളിര്‍ത്ത പ്രകാശത്തെയേകിടും ശശാങ്കനെ,
ഇഷ്ടമാണെനിക്കെന്റെ നാടിനെ തഴുകുന്ന
പുഴയെ, പാടങ്ങളെ, പച്ചപ്പുല്‍ പരപ്പിനെ.
നഷ്ടമാവുമോയെന്റെയിഷ്ടങ്ങള്‍, പ്രകൃതിയെ
നശിപ്പിയ്ക്കുവാനിതാ സര്‍വരും കൈ കോര്‍ക്കുന്നൂ.

പദ് മനാഭന്‍ തിക്കോടി

മണിയൂര്‍ ഇ. ബാലന് നാടിന്‍റെ ആദരം.

കാലം കൊമ്പു കുലുക്കി കുതിച്ചുപായുമ്പോഴും ഒരരികിലൂടെ കഥയുടെ നാട്ടുപച്ചപ്പ്‌ തൊട്ടുഴിഞ്ഞ്‌ പതുക്കെ നടക്കുകയായിരുന്നു, മണിയൂർ ബാലൻമാഷ്‌. ഞങ്ങള്‍ തിക്കോടിക്കാരുടെ ഏതൊരു സാംസ്കാരിക സംരംഭങ്ങള്‍ക്കും മാഷ്‌ മുന്‍ നിരയില്‍ തന്നെ ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. വായിക്കുന്നവര്‍ക്കും എഴുതുന്നുവര്‍ക്കും മാഷ്‌ നല്ല വഴികാട്ടിയും സുഹൃത്തും ആസ്വാദകനും ആയിരുന്നു.  

കഥകൾക്കുമുമ്പിൽ ചാടിവീണ്‌ അഭ്യാസം കാണിച്ച്‌ ശ്രദ്ധേയനാവാന്‍ തന്റെ ഗ്രാമീണത ഇന്നും മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്ന  ഈ മര്യാദക്കാരൻ ഒരിക്കലും മെനക്കെട്ടിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ മനുഷ്യനെ മലയാള കഥാലോകം ഇനിയും വേണ്ടതുപോലെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല. 

പെയ്ഡ് ന്യൂസുകളുടെയും, പെയ്ഡ് പുരസ്കാരങ്ങളുടെയും ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ വൈകിയെങ്കിലും ഇദ്ദേഹത്തെ തേടി പുരസ്കാരങ്ങള്‍ എത്തുന്നു-  അര്‍ഹതയ്ക്കുള്ള അംഗീകാരമായി.

മണിയൂരിലെ നെയ്ത്തുകാരുടെ ദൈന്യത നിറഞ്ഞ ജീവിതം മലയാളി വായനക്കാര്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയ 'ഇവരും ഇവിടെ ജനിച്ചവര്‍' എന്ന ബാലന്‍ മാഷിന്‍റെ നോവല്‍ ഏറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 

മാഷെഴുതുന്ന കഥകള്‍ സ്വയം വരണ്ടുപോകുന്ന മനസ്സുകളിൽ ഗ്രാമീണസ്‌നേഹത്തിന്റെ തുടിപ്പുകൾ ഊതിയുണർത്തി.

ഇരുപതോളം രചനകള്‍ പുസ്തകരൂപത്തില്‍ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.

'ചങ്കൂറ്റം' എന്ന കൃതിയിലൂടെ പ്രഭാത് ബുക്സിന്റെ പുരസ്കാരം നേടി.

ഈ നവംബര്‍ ഒന്നിന് നാട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും ശിഷ്യന്മാരും ചേര്‍ന്ന് തിക്കോടിയിലുള്ള മാഷിന്‍റെ വസതിയില്‍ ഒത്തുചേരുന്നു. 

ഈ വര്‍ഷത്തെ പ്ലാവില സാഹിത്യ പുരസ്കാരം ചടങ്ങില്‍ പ്രശസ്തനായ തൃക്കോട്ടൂര്‍ കഥാകാരന്‍ യു എ ഖാദര്‍ മണിയൂര്‍ ഇ ബാലന് സമര്‍പ്പിയ്ക്കും.

"മണിയൂര്‍ ഇ ബാലന്റെ തെരഞ്ഞെടുത്ത കഥകള്‍" എന്ന പുസ്തകം ശ്രീ ശിഹാബുദ്ദീന്‍ പൊയ്ത്തുംകടവ് പ്രകാശനം ചെയ്യും.

പദ്മനാഭന്‍  തിക്കോടി 

മാധവിക്കുട്ടി

മാധവിക്കുട്ടി എഴുതിയതൊക്കെയും സർഗ്ഗാത്മകമനസുകൾക്ക്‌ ഇമ്പമുള്ള സംഗീതം പകർന്നു, സ്നേഹത്തിന്റെ കുളിർമഴ പെയ്യിച്ചു.
തരളമായ പ്രണയവും പ്രണയ ഭംഗവും അനുഭവിപ്പിച്ചു. ചുറ്റിലും കണ്ട സ്നേഹരാഹിത്യത്തെ, അവഗണനയെ നോക്കി കലഹിച്ചു. 
പ്രതിരോധിക്കുവാൻ വാക്കുകളെ ആയുധമാക്കി. 

മാധവിക്കുട്ടി എന്ന കമലാദാസ്‌ ഇപ്പോഴും സ്നേഹമന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അതേ സുരയ്യയുടെ പാട്ടുകൾ നിലയ്ക്കുന്നില്ല. അവർ ഇവിടെ ബാക്കി വെച്ചുപോയ ആത്മസ്പർശിയായ എഴുത്തുകൾ പ്രണയത്തിന്റെ വറ്റാത്ത പുഴകളും സ്നേഹ സാന്ത്വനങ്ങളുടെ അന്തമില്ലാത്ത കടലും മാനവ സൗഹൃദത്തിന്റെ വിശാല വാനവും സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. 


പദ് മനാഭന്‍ തിക്കോടി